Integrimi i Shqipërisë dhe shoqëria civile  Emigrantët  Media  Zgjedhjet  Të miturit  Minoritetet  Policia  Edukimi ligjor  Shërbimi ligjor  Burgjet dhe vendet e paraburgimit  Shëndeti dhe të drejtat e njeriut  Ekzekutimi i vendimeve gjyqësore  Letra të KSHH  Informacione të tjera  PROJEKTE  RAPORTE  DEKLARATA

   ZGJEDHJET PARLAMENTARE

STRATEGJIA 2007-2010

  TAKIME KESHILLIMORE

Të mos cënohet parimi i prezumimit të pafajësisë

18.04.2006

Komiteti Shqiptar i Helsinkit, edhe më parë, mëse një here, u ka bërë thirrje zyrtarëve, funksionarëve dhe politikanëve tanë, që në ato raste kur pretendojnë se disponojnë fakte ose të dhëna për kryerjen e ndonjë vepre penale, të bëjnë denoncimin përkatës në organet kompetente. Madje, sipas nenit 300 të Kodit Penal, kallëzimi i një krimi që dihet se është kryer ose është duke u kryer, është i detyrueshëm.

Deklaratat publike nga cilido që ato bëhen dhe që i vënë vulën fajësisë të këtij ose atij personi, në një kohë kur ndaj tij nuk është dhënë ndonjë vendim i formës së prerë të gjykatës, bie ndesh me parimin e sanksionuar në nenin 30 të Kushtetutës të Republikës së Shqipërisë ku thuhet se: “Kushdo quhet i pafajshëm përderisa nuk i është provuar fajësia me vendim të formës së prerë të gjykatës”.

Për një konceptim dhe zbatim të drejtë të këtij parimi, para dy muajsh, KSHH, së bashku me organizata të tjera jo-qeveritare organizuan një tryezë të rrumbullakët ku u debatua gjerësisht ky problem.

Deklaratat e fundit publike që bëjnë fajtor Prokurorin e Përgjithshëm të Republikës së Shqipërisë duke pretenduar se disponohen fakte që vërtetojnë lidhjen e tij me krimin e organizuar, korrupsionin dhe aferat e tjera, cënojnë drejtpërsëdrejti parimin kushtetues që përmendëm më lart. Si rrjedhim, qëndrime të tilla mund të shoqërohen me pasoja të dëmshme.

Në këtë këtë reagim, KSHH ka parasysh të drejtën e Kuvendit që në mbështetje të nenit 149 të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë t’i propozojë Presidentit të Republikës së Shqipërisë shkarkimin e Prokurorit të Përgjithshëm për shkelje të Kushtetutës ose për shkelje të rënda të ligjit gjatë ushtrimit të funksioneve të tij, për paaftësi mendore a fizike, për akte e sjellje që diskretitojnë rëndë pozitën dhe figurën e Prokurorit. Mirëpo ky fakt nuk legjitimon që atij t’i vihet vula e fajësisë për kryerjen e krimit pa shqyrtimin e çështjes nga organet kompetente dhe sidomos pa një vendim të formës së prerë të gjykatës.

Në përfundim, KSHH e shikon të nevojshme të evidentojë qëndrimin konseguent të Gjykatës së Strasburgut lidhur me respektimin e parimit të prezumimit të pafajësisë të sanksionuar në paragrafin e dytë të nenit 6 të Konventës Evropiane të të Drejtave të NJeriut. Kështu p.sh. në një nga vendimet e saj të 10 shkurtit 1995, ajo thekson se: prezumimi i pafajësisë nuk është vetëm një garanci proceduriale në procesin penal por roli i tij është shumë më i gjerë. Bëhet fjalë për mbrojtjen e secilit nga trajtimi prej organeve dhe funksionarëve të shtetit si fajtor për kryerjen e një vepre penale para se një gjë e tillë të vërtetohet nga gjykata. (“Rreth Konventës Evropiane”, botim i vitit 2003, përkthim në shqip fq. 206, vendim Allenet de Ribbemont kundër Francës)